Buenos dias!

Vorige week maandag hebben we het graf van Evita Péron bekeken, in een belangrijke begraafplaats in de wijk Recoleta. Hetschijnt een must te zijn op het lijstje van een toerist, dus natuurlijkbezoeken we dat. Het is een begraafplaats met allemaal graftombes en huisjes voor de overledenen, natuurlijk voor de elite, ex-presidenten en gewoon rijke mensen.Ik, Carina en Mei Lin waren er naartoe gegaan, omdat het mooi weer was! Dus wij naar binnen, die begraafplaats is echt groot. Heel mooi, al die tombes. En op een gegeven moment begint het verdacht donker te worden, en ja hoor, het begon te regenen. Op zich niet heel prettig, want we wilden graag schuilen. Nu komt het lugubere: We waren genoodzaakt te schuilen onder het dak van een van de graftombes. En toen begon het ook nog eens te onweren. Dus wij zitten daar, stil, kijkend naar het sombere plaatje van de graven, zwerfkatten, regen en onweer en ik besef me dat dit het detail was wat we nodig hadden! Beter konden we níet in de sferen van een begraafplaats komen, dus achteraf was ik er erg blij mee! Op een gegeven moment is het wel gestopt met regenen, dus toen begon de jacht naar het graf van Evita Péron, de liefde van Argentinie om het zo maar te zeggen. We hadden een koninklijke graftombe verwacht, immens groot en imposant, maar het bleek gewoon even groot te zijn als alle andere graven, wat natuurlijk nog een hele eer was, want deze plaats is dus alleen maar bestemd voor belangrijke mensen. Als nog was het wel heel mooi, want het graf was versierd met allemaal (nep)bloemen. En er stonden veel toeristen bij, waardoor ik nog een leuke ontdekking deed. Er was een groep mensen mee met een groepsreis, en 1 man daarvan had een verdacht bekend hoedje op. JA, het was het merk van Fryslan, wat was dat leuk.Ik moesthem even aanspreken en vragen waar hij vandaan kwam, nou, uit Workum. Somsben je onverwacht dicht bij huis!

Eigenlijk heb ik van dinsdag tot en met vrijdag alleen maar terrasjes, parkjes, cafeetjes en internetcafeetjes gezien, enéén van ons (Mei Lin) was ziek, dus het was ook erg rustig. Zaterdag heb ik met Regina (een nieuwe klasgenoot, uit Oostenrijk, 47 jaar), Mei Lin en Carina op hele leuke terrasjes gezeten en ´s avonds ben ik met Mei Lin naar Museumnacht gegaan. We hebben 1 museum bekeken, wat erg leuk was, maar toen liepen we naar hét museum, Malba, en daar stond toch een rij! Dus toen besloten we de taxi naar huis te nemen, want we waren ook erg moe.

Zondag hebben we gelukkig weer iets toeristisch gedaan, Mei Lin en ik zijn naar Puerto Madero geweest, een wijk achter Plaza de Mayo, aan het water. Daar was ook de Puente de la Mujer te vinden, een mooie maar populaire brug. We zijn de hele wijk doorgelopen, richting de Rio (de la Plata), want we wilden eigenlijk even uit het verkeer en de uitlaatgassen. Mijn idee was om naar het natuurreservaat te gaan, Reserva Ecológica Costanera Sur,dat achter de wijk Puerto Madero ligt. Dat was uiteindelijk erg leuk, heel fijn om even uit de drukte te zijn. Het was gewoon een groot natuurpark, met op bepaalde plekken mogelijkheid om aan de zee te zitten. Hebben we ook even gedaan, maar dit strandje was wel erg vervuild. Dat is wel het probleem met Buenos Aires: Het is echt een leuke stad, bruisend, groot, veel voorzieningen en mooie toeristische bezienswaardigheden, maar gezonde frisse lucht krijg je bijna niet binnen. Op de drukke straten rijden zó veel auto´s en bussen, waarvan je de uitlaatgassen ook nog goed kunt zien! Ik weet niet hoe dat in Nederland is, maar in mijn lieve Leeuwarden in ieder geval stukken minder! Zelfs als ik het raampje van mijn kamer opendoe glippen er soms uitlaatgassen naar binnen. En dan de straten, of onzichtbare hoeken van straten. Ongelooflijk, iedereen dumpt hier werkelijk alles op straat. Afgelopen vrijdag stortregende het hier, en ik zat in een café met een klasgenoot, en we zagen dat de rioleringen verstopt waren. Nou, wát kwam daar allemaal uit. De moeder van het gastgezin van Mei Lin schaamt zich ook voor de stad en zijn viezigheid. Het enige nadeel dus, die soms best groot is. Daarom hadden we dus ook zo de behoefte om naar het natuurreservaat te gaan.

Gisteren hebben we met z´n vieren weer wat gedronken, dus verder niet veel bijzonders, maar die ochtend wel! Ik was net klaar met tandenpoetsen en loop richting mijn slaapkamer. En wat zie ik vóór mijn deur... Een schildpad. Allemachtig, ik ben er niet bang voor, maar was dit normáál? Dus ik roep de zoon van het gezin waar ik verblijf, Juani,en die kijkt me aan met een blik: Wat is er? Ik zeg met grote ogen: Es normál? Hij zo: Si, si! En hij tilt het beestje op en zet hem weer op het dakterras (vlak naast mijn kamer, vandaar). Ik ben er die avond achtergekomen dat het Juani´s huisdier is, dus zó normaal is het niet dat ik een schildpad in huis vond.

Morgen gaan we waarschijnlijk naar Malba, Museo de Arte Latinoamericano de Buenos Aires, een belangrijk (en ik geloof ook wel leuk) museum, want het gaat waarschijnlijk regenen. Vandaag regent het ook, alleen het enige verschil met Nederland: Hier is het klam en warm, want meestal onweert het hier ook.

We zitten plannen te maken om dit weekend naar de Tigredelta te gaan, een gebied net zo groot als Nederland, maar dan eigenlijk alleen maar met waterwegen en moeras e.d. Lijkt me erg leuk, maar het is nog niet zeker want alles verandert hier per minuut.

Nou, dit was afgelopen week, ging ook weer snel om! Ondertussen krijg ik soms wel zin in mijn eigen kamertje, een gevoel van huismusje zijn, maar daarnaast vind ik het hier nog steeds heerlijk. En wanneer ik met de mensen hier praat over het land en reizen, slaan de reiskriebels echt wel toe!

Hasta luego, (Ja, het moet nu wel in Spaans..)

Maaike